Absint | alcoholpercentage, mythe en risico's

Absint, of absinthe, is in Nederland alweer jarenlang verkrijgbaar in slijterijen en horeca. Toch is deze drank nog steeds omgeven door mysterie en rituelen. Zo zou je ervan gaan hallucineren, en zou het middel je zenuwen kunnen beschadigen. Wat is hiervan waar en waarom was dit middel tot 2004 verboden?

Absint is een gedistilleerde drank met anijssmaak, op basis van absintalsem, anijs en venkel. Vaak komen daar nog andere kruiden bij, zoals citroenmelisse en hysop. De meeste absint is groen. Daar komt de bijnaam ‘groene fee’ vandaan. Absinthe is de Franse en Engelse schrijfwijze van absint.

Absint – drank van kruiden met groene kleur

Traditionele absint wordt gemaakt door de kruiden eerst in alcohol te laten trekken. Dit heet macereren. Vervolgens wordt het mengsel gedistilleerd zodat absint zijn hoge percentage alcohol verkrijgt. Na het destilleren is de drank in eerste instantie kleurloos. Voor groene absint laten producenten daarna opnieuw bepaalde kruiden in de drank trekken. Het bladgroen uit deze kruiden geeft de drank zijn karakteristieke groene kleur. 

Kleurloze absint wordt vaak blanche of la bleue genoemd. Goedkopere absint wordt soms niet op traditionele wijze gekleurd, maar krijgt zijn groene kleur met kleurstoffen.

Waar smaakt absint naar?

Absint smaakt vooral naar anijs, met een bittere ondertoon van de alsem. Met water en suiker wordt de drank zachter en troebel. Dat laatste komt doordat de oliën uit de anijs en venkel wel in alcohol oplossen, maar niet in water.

Hoeveel procent alcohol absint bevat, verschilt per merk. Het alcoholpercentage van absint ligt meestal tussen 45 en 70%. Sommige merken komen daar ver boven. Whisky en wodka hebben meestal zo'n 40% alcohol, wijn rond de 12%. Absint hoort daarmee bij de sterkste dranken die je legaal kunt kopen.

Absint – percentage en standaardglazen

Een standaardglas bevat 10 gram alcohol. Een glaasje van 3 cl absint van 45% bevat ongeveer 1 standaardglas. Hou hier rekening mee als je absint drinkt. Water toevoegen maakt de smaak minder scherp, maar het alcoholpromillage in je bloed stijgt net zo snel als bij dezelfde hoeveelheid pure absint.

Absint werd oorspronkelijk in Zwitserland gemaakt. In 1805 opende Henri-Louis Pernod een distilleerderij in Frankrijk, net over de grens met Zwitserland.

Van volksdrank naar drank van kunstenaars

Franse soldaten in Algerije kregen in de jaren 1840 absint mee, onder meer tegen koorts en om drinkwater te ontsmetten. Terug in Frankrijk bleven veel van hen absint drinken. In de tweede helft van de 19e eeuw verwoestte de druifluis een groot deel van de Franse wijngaarden. Wijn werd duur, absint was goedkoop. In cafés heette het uur tussen 5 en 6 uur 's middags l'heure verte: het groene uur, met een glas absint vóór het eten.

Tegelijk werd absint de drank van schilders en schrijvers in Parijs. Vincent van Gogh en Oscar Wilde dronken absint en Pablo Picasso schilderde absintdrinkers. Daarmee kreeg absint een werelds imago.

Rond 1900 kreeg absint de schuld van verschillende klachten: trillen, epileptische aanvallen, hallucinaties en waanzin. Artsen noemden dat absintisme en noemden de alsem als oorzaak. Ook de wijnsector, die klanten verloor aan absint, drong aan op een verbod.

Absint verboden in Nederland van 1909 tot 2004

Nederland verbood absint in 1909. Het verbod verviel in 2004, nadat onderzoek aantoonde dat absint behalve alcohol en thujon geen schadelijke stoffen bevat. Rond 1900 werd het gehalte aan thujon ook veel hoger ingeschat dan absint in werkelijkheid bevatte.

Absint is in Nederland sinds 2004 niet meer verboden. Ook in de meeste andere landen kun je absint kopen in slijterijen en in sommige horecagelegenheden.

Absintalsem bevat thujon, een stof die in hoge doses op je zenuwstelsel werkt. Bij proefdieren geeft een grote hoeveelheid thujon krampaanvallen. In een zeer hoge dosis werkt thujon ook licht hallucinerend. Van hallucineren door absint is echter geen sprake, omdat je die hoeveelheid thujon met absint niet binnenkrijgt.

Absintisme – vooral alcoholisme en namaak

Wat artsen rond 1900 absintisme noemden, past bij de gevolgen van zwaar en langdurig alcoholgebruik: trillen, geheugenproblemen, hallucinaties en een delier bij het stoppen. Absint was sterk en goedkoop. Veel drinkers dronken er dagelijks grote hoeveelheden van.

Daarbij kwam goedkope namaak. Sommige producenten kleurden hun absint met koperverbindingen of maakten de drank troebel met antimoonchloride. Beide stoffen zijn giftig.

De klassieke manier van absint drinken is met ijskoud water en suiker. Er gaat zo'n 3 cl absint in een glas, met daarop een platte absintlepel met gaatjes en een suikerklontje. Daarover druppel je langzaam ijskoud water. De suiker lost op, de drank wordt troebel en de bittere smaak wordt zachter.

Absint aansteken – een ritueel met brandrisico

Bij een variant gaat het suikerklontje eerst in de absint en wordt dan aangestoken. De gekaramelliseerde suiker druppelt dan in het glas. Aansteken zou de alcohol laten verdampen. Er brandt alleen wat alcohol weg op het klontje en aan het oppervlak. Dat kan voor onaangename verrassingen zorgen als je denkt dat je door deze manier minder alcohol binnen krijgt. Alcohol vat bovendien snel vlam, wat een risico op brandwonden geeft.

Absint is verslavend door de alcohol erin. Als je regelmatig absint drinkt, kun je een alcoholverslaving ontwikkelen. Door het hoge percentage drink je in korte tijd veel alcohol. Drink je regelmatig, dan went je lichaam eraan en heb je steeds meer nodig voor hetzelfde effect. Dat heet tolerantie. Op den duur kan lichamelijke afhankelijkheid ontstaan. Langdurig veel drinken beschadigt onder andere je lever en je hersenen.

Drink je vaker of meer dan je wilt? Bel ons op 040-303 5023 of vul je gegevens in op het contactformulier. We zijn er ook als je met iemand wilt praten over je alcoholgebruik of dat van een naaste. En natuurlijk zijn we er ook voor vragen over absint.