Mijn naam is Roel en ik ben verslaafd
Op de basisschool in Nieuwegein zat ik vaker op de gang dan in de klas. Ik was druk, praatte voor mijn beurt en kon mijn aandacht nergens bij houden. Toen ik negen was, kreeg ik de diagnose ADHD. Voor mijn ouders was dat een opluchting. Voor mij voelde het vooral als een stempel: ik was het jongetje dat 'iets' had. Terwijl je als kind net als de rest wilt zijn.
“Niemand legde me uit wat ADHD eigenlijk was. Ik wist alleen dat ik anders was en dat ik dat moest goedmaken.”
Dat ik anders was, probeerde ik goed te maken door overal vol in te gaan. Op de middelbare school was ik de grappenmaker, op het voetbalveld de jongen die nooit stopte. Ik slikte medicatie voor mijn ADHD, maar rond mijn vijftiende begon ik daar steeds meer tegenop te zien. Het hielp me wel om rustiger te worden, maar ik voelde me er ook vlak door. Alsof niet alleen de drukte werd gedempt, maar ook een deel van mezelf. Uiteindelijk stopte ik ermee. De terugkerende chaos in mijn hoofd nam ik voor lief.
Rond mijn zestiende begon ik met drinken. Bier maakte mijn gedachten kalm. Ik kon weer ergens rustig zitten zonder het gevoel dat er een flipperkast in mijn hoofd zat. En dat zonder nadelen, dacht ik toen nog.
Na mijn opleiding ging ik als elektricien aan de slag. Hard werken lag me: ik was snel, praktisch en altijd beschikbaar. Normaal sprong mijn aandacht van het een naar het ander, maar als ik iets deed wat ik leuk vond, kon ik daar volledig in opgaan.
In het weekend ging ik uit in Utrecht en daar kwam voor het eerst speed bij kijken. Mijn vrienden werden er helemaal hyper van, maar ik werd juist rustig en kon echt in het moment zijn, nog veel beter dan met drank. En in tegenstelling tot de ADHD-medicatie was ik tegelijkertijd energiek, praterig en had ik zin om van alles te doen.
“Ik dacht dat ik eindelijk had gevonden wat ik al die jaren miste.”
Speed was in het begin echt een weekendding, maar langzaam verschoven mijn grenzen. Ik begon soms al op donderdagavond, omdat ik vrijdag toch maar een halve dag hoefde te werken. Had ik dan op maandag nog wat over, dan maakte ik dat op. Soms ook gewoon als ik aan het werk was.
Als ik dan halverwege de week zo moe was, nam ik een puntje om de dag door te komen. ‘s Avonds dronk ik dan alcohol om te kunnen slapen. Ik wist wel dat ik niet goed bezig was, maar als je daar middenin zit, is het lastig om er iets mee te doen. En door de drank en drugs voelde ik die behoefte ook niet.
Ik begon voor mezelf en maakte weken van zestig uur. Ondertussen woonde ik samen met Iris en werd onze dochter geboren. Thuis was ik er wel, maar als ik daar nu op terugkijk, was het één grote waas. Ik vergat afspraken, werd snel kwaad en zat 's nachts met mijn telefoon op de bank. Eigenlijk leefde ik compleet langs mijn gezin heen.
“Zolang de klussen afkwamen, kon het niet zo erg zijn. Dat hield ik mezelf jarenlang voor.”
Op een maandagochtend vergat ik een afspraak bij een klant. Ik had het hele weekend gebruikt en lag om elf uur nog in bed. Iris had de berichten gelezen van mijn dealer. Ze zei niet veel, pakte een tas voor haar en onze dochter en vertrok naar haar moeder. Die stilte in huis was erger dan elke ruzie die we ooit hadden gehad.
Een week later belde ik Connection SGGZ. Tijdens het intakegesprek vertelde ik voor het eerst het hele verhaal, ook over mijn ADHD. De behandelaar liet me zien hoe de ADHD en mijn gebruik elkaar in stand hielden: ik gebruikte om die onrust stil te krijgen en het gebruik maakte die onrust ondertussen alleen maar groter.
Ik volgde twaalf weken lang een dagbehandeling in Utrecht. Drie dagen per week zat ik in de groep, de andere dagen pakte ik langzaam mijn leven weer op. In het begin vond ik dat zwaar, want thuis lagen de oude gewoontes meteen weer op de loer. Maar juist daardoor kon ik alles wat ik leerde de volgende dag al uitproberen.
“In de groep zaten mensen die precies wisten hoe het voelt als je hoofd nooit uitgaat. Daar hoefde ik niets uit te leggen.”
In de behandeling leerde ik wat ADHD bij mij betekent: waar mijn onrust vandaan komt, wanneer die opspeelt en wat ik op zo'n moment kan doen in plaats van gebruiken. Ik maakte samen met mijn hoofdbehandelaar een terugvalpreventieplan en ging naar mijn eerste NA-meeting. Iris kwam mee naar een familiebijeenkomst. Het was de eerste keer in jaren dat we echt eerlijk tegen elkaar waren.
Nu ben ik veertien maanden clean en nuchter; in overleg met mijn behandelaar gebruik ik ook geen ADHD-medicatie. Als ik merk dat de onrust toeneemt, pas ik toe wat ik over mezelf en mijn patronen heb geleerd. Iris en ik wonen weer samen en ik kan er weer zijn voor haar en ons dochtertje. Ik werk minder uren en plan mijn week op papier, omdat chaos bij mij snel omslaat in onrust. Op dinsdagavond ga ik naar mijn meeting. Mijn ADHD hoort bij me en ik weet nu hoe ik ermee omga.
“Ik dacht altijd dat speed me rust gaf. Nu weet ik dat je kunt leren om rust in je hoofd te krijgen. En dat leren gaat elke dag door.”
Roel heeft zijn verhaal op 5 oktober 2026 met ons gedeeld. Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.
