Mijn naam is Stijn en ik ben verslaafd
Ik ben geboren op 24 maart 1997 te Helmond. Vader en moeder waren samen en ik heb één oudere zus. Mijn ouders hebben altijd goed voor me gezorgd en ik heb het thuis tijdens mijn jongere jaren altijd fijn gehad. Op de basisschool is het pesten op jonge leeftijd begonnen, rond een jaar of zeven. Heel mijn jeugd heb ik in onveiligheid en angst geleefd. Ik heb nooit geleerd om met mijn emoties om te gaan. Ik isoleerde me op mijn kamer en kon me in obsessies verliezen.
Het voelde als een bevrijding om niet na te hoeven denken en niet te voelen. Dat jaar is de zelfbeschadiging ook begonnen; de fysieke pijn daarvan was makkelijker te verdragen dan de emotionele pijn die ik ervaarde.
“Rond mijn achttiende ben ik uit huis gegaan en kwam in een junkhol terecht, waar handel en prostitutie was.”
Terwijl ik daar zat, volgde ik de hoveniersopleiding en liep ik stage bij een fellow die me naar mijn eerste kliniek heeft begeleid. Maar ik had geen overgave. Alcohol was niet mijn probleem en dezelfde dag dat ik uit de kliniek kwam, viel ik al terug. Binnen een maand was ik ook teruggevallen in blowen. Uiteindelijk is alcohol mijn hoofdmiddel geworden. De afgelopen vijf jaar ben ik iedere dag dronken geweest, met in de weekenden cocaïne erbij. Ik wist dat ik verslaafd was, maar dacht ergens nog controle te hebben.
Een van mijn beste maatjes liep een dwarslaesie op, ik zou gaan samenwonen maar door mijn gebruik liep het stuk en op het werk liep het ook allemaal niet goed meer. Ik heb toen de keus gemaakt om me op te laten nemen. Mijn rock bottom was in de tijd dat ik moest wachten tot ik opgenomen kon worden. Ik ben mezelf verloren en gebruikte alles wat ik maar te pakken kon krijgen. Het maakte me ook niet uit of ik er kapot aan ging.
“Op 18 maart 2024 mocht ik met de opname in Kortenbos, Meerlo, beginnen.”
Ik kwam binnen met een negatief zelfbeeld, onzeker en wanhopig om niet meer terug te vallen naar mijn oude leven. Alles wat ik de afgelopen jaren heb ‘weggebruikt’, kwam terug. Stukje bij beetje ben ik sterker in mijn schoenen gaan staan en begon mezelf te herontdekken.
In totaal heb ik elf weken gezeten en ben doorgestroomd naar het safehouse, Point O. Ik had veel geleerd in de kliniek maar dat was echt 1% van wat herstel inhield. Ik had mooie doelen die ik wilde bereiken, maar wist nog niet hoe ik met mezelf en mijn emoties om moest gaan en gezond gedrag kon toepassen.
Ik kon daar delen en aan mezelf werken zonder oordeel. Ik heb mijn verslavingsgedrag en wie ik ben mogen uitpluizen om in plaats daarvan gezond gedrag toe te passen. Vooral door stap 4 ben ik te weten gekomen wie ik ben en waar mijn karaktergebreken liggen.
Ik heb in het safehouse verbindingen mogen aangaan met gezonde mensen en daar zijn heel mooie vriendschappen uit ontstaan. Ben zo dankbaar dat ik het niet alleen hoef te doen, want alleen kan ik het niet.
Tijdens de dagbehandeling heb ik mijn angsten mogen aangaan en uitspreken en nieuwe ervaringen opgedaan om te zien dat veel angsten niet echt zijn. Ik heb daar ook mogen werken aan mijn zelfbeeld, wat nog dagelijks onderhoud vergt. Op het moment volg ik trauma- en schematherapie om mijn gedragingen beter te begrijpen en mijn verleden te verwerken.
“Ik heb een leven teruggekregen en mag naar mezelf kijken zoals ik nog nooit naar mezelf heb kunnen kijken. Iedere dag voelt nog steeds als een overwinning.”
Stijn heeft op 16 mei 2025 zijn verhaal met ons gedeeld. Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.
