Je verslaafde zoon loslaten zonder hem op te geven

Je verslaafde zoon loslaten kan helemaal ingaan tegen wat je als ouder voor hem voelt. De liefde voor je kind was altijd onvoorwaardelijk, maar omgaan met de verslaving van een ander, ook al is het je eigen zoon, kan ook een verwoestende impact hebben op je eigen leven. En waarschijnlijk ook nog eens op de rest van het gezin.

Wat als je kind verslaafd is – verstand versus je gevoel

Dus zoek je naar manieren om hiermee om te gaan, waarbij de enige oplossing soms lijkt te zitten in afstand nemen. Dat schuurt, ook al weet je rationeel gezien dat doorgaan op de oude manier niemand verder helpt.

“Mijn zoon is verslaafd” – het moment van erkenning

Voor veel ouders begint dit verhaal met één zin die ze tegen zichzelf uitspreken: “Mijn zoon is verslaafd.” Of in bredere vorm: “Mijn kind is verslaafd.” Die erkenning komt vaak pas lang nadat de signalen al langer zichtbaar waren. Spullen die verdwijnen, vrienden die je niet kent, geld dat op is, een blik die steeds vaker afwezig staat. Op het moment dat je het hardop durft te zeggen, kan je al maanden of jaren meedraaien zonder het zo te benoemen.

Loslaten betekent niet dat je je zoon afschrijft of uit je hart zet. Het betekent dat je stopt met dragen wat niet van jou is: zijn verslaving, zijn keuzes, zijn gevolgen. Je blijft zijn ouder, maar je stopt met zijn redder te zijn.

Als een ouder de gevolgen van verslaving opvangt

Veel ouders denken dat liefde betekent: blijven helpen, geld geven, smoezen en excuses verzinnen naar de buitenwereld en de deur altijd openhouden, ook al is je kind duidelijk en tegen alle afspraken onder invloed van drank of drugs. Maar in de praktijk houdt dit gedrag die verslaving vaak in stand. Je zoon voelt immers geen noodzaak om te stoppen zolang hijzelf niet de gevolgen van zijn gebruik ondervindt.

Loslaten is geen eenmalig besluit

Loslaten is alleen geen knop die je omzet. Het is iets waar je naartoe groeit. In het begin zie je misschien niet eens dat je zijn problemen voor hem oplost en hem daar niet mee helpt. Pas na verloop van tijd, vaak doordat de gevolgen van zijn gebruik steeds erger worden, zie je dat je met al je goede bedoelingen zijn gebruik mogelijk blijft maken. En zelfs als het je wel lukt om afstand te nemen, kan het soms moeilijk zijn om bij je besluit te blijven. Loslaten van een verslaafde zoon is net zo goed een proces als herstellen van die verslaving voor hem is. Als het een keer niet lukt of je vervalt in een oud patroon, leer ervan en bedenk hoe je het een volgende keer anders wilt doen.

Verslaving is een aandoening van de hersenen; het beloningscentrum in je brein is dan zo ontregeld, dat je hersenen allerlei trucjes verzinnen om jou weer te laten gebruiken. Zo kun je last krijgen van craving, een heftige en dwingende aandrang naar het middel dat zomaar komt opzetten.

Ziek door de ontwenning

Je kunt ook afkickverschijnselen krijgen als je stopt. Je voelt je dan ziek en futloos en dat nare gevoel gaat pas weg als je weer gebruikt. Dat betekent dat wilskracht alleen vaak niet voldoende is om ermee te stoppen.

Waarom loslaten je kind juist kan helpen

Pas als je echt niet meer anders kan en je je zogenaamde rock bottom hebt bereikt, zou dat een motivatie kunnen zijn en zelfs dat is geen garantie. Daarom kan het juist helpen om als ouder te stoppen met helpen.

Gebruik komt voor alles

Als je kind verslaafd is aan drugs, alcohol of gokken, zie je vaak twee versies: de zoon die je herkent en de zoon onder invloed. Die tweede versie kan manipuleren, liegen, stelen, schreeuwen. Niet omdat hij niet van je houdt, maar omdat de verslaving elke andere prioriteit opzij schuift. Als je dat kan accepteren, kan het makkelijker worden om hem los te laten.

De verslavingsdans als vicieuze cirkel

Veel ouders raken verstrikt in wat je de verslavingsdans kunt noemen. Hij belt in crisis, jij schiet te hulp, er volgt een belofte, daarna een terugval, dan woede, dan weer hoop. Die cirkel put je uit en leert hem niets. Uit die dans stappen is daarom misschien wel het belangrijkste – en soms het enige – wat je kunt doen, voor jullie allebei.

Het verdriet om je verslaafde zoon kan aanvoelen als een rouwproces, ook al leeft hij nog. Je rouwt om de toekomst die je voor hem zag, om de jongen die hij was, om de relatie die nu vertroebeld is door middelen. Maar anders dan bij een overlijden, zal je omgeving dat verdriet niet altijd begrijpen. Dat kan gelden voor mensen die wat verder weg staan, maar ook binnen je eigen gezin: bij je andere kinderen of je partner kan boosheid de boventoon voeren. Daardoor kan je het gevoel krijgen dat je er alleen voor staat. 

Wil je hierover praten in een omgeving die niet oordeelt en wel een luisterend oor biedt? Bel ons dan gerust op 040-303 5023. Ook als naaste ben je welkom bij Connection SGGZ.

Veel ouders cijferen zichzelf weg. Je nodigt geen vrienden meer uit, gaat niet op vakantie, slaapt slecht, werkt minder. Ondertussen blijft de schaamte knagen over wat je mogelijk verkeerd hebt gedaan. Bijna altijd is het antwoord dat je hebt gedaan wat je kon met wat je wist. Verslaving ontstaat uit aanleg, omstandigheden en de manier waarop iemand met tegenslagen omgaat. Jouw invloed als ouder hierop is echt minimaal.

Binnen een gezin reageert iedereen anders. De een wil alles oplossen, de ander trekt zich terug, de derde wordt boos. Broers en zussen voelen zich vaak onzichtbaar, omdat alle aandacht naar de verslaafde zoon gaat. Erover praten, ook als het schuurt, voorkomt dat je als gezin langzaam uit elkaar groeit. Maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. 

Wil je persoonlijk advies over hoe je hier als gezin mee omgaat of wil je gewoon je verhaal eens kwijt? Neem dan gerust en vrijblijvend contact met ons op.

Als je kind verslaafd is en nog onder jouw dak leeft, kan loslaten extra ingewikkeld zijn. Je wordt dan dagelijks met zijn gedrag geconfronteerd. Hierdoor kan je thuissituatie onhoudbaar worden, al is het door alle spanningen die de verslaving met zich meebrengt. Grenzen stellen is dan geen straf, maar zelfbescherming.

Duidelijke consequenties als je kind blijft gebruiken

Denk vooraf na over wat je wel en niet accepteert. Bespreek dit met je partner of iemand die je vertrouwt, en wees concreet over de gevolgen. Het is wel belangrijk dat je die gevolgen ook na kunt komen. Zeggen dat je het contact verbreekt terwijl je weet dat je je daar niet kunt houden, kan ook tegen je gaan werken. 

Je verslaafde zoon uit huis zetten is loodzwaar, maar soms de enige beslissing die hem én jou nog in de juiste richting duwt.

Als je verslaafde zoon uit huis zetten noodzakelijk wordt

Soms kom je als ouder op het punt dat verder samenwonen niet meer verantwoord is. De enige beslissing kan dan zijn dat je je zoon het huis uitzet. Dat kan loodzwaar voelen, maar is soms de enige optie die er nog is. Het betekent niet dat je hem laat vallen. Je kan bijvoorbeeld duidelijk maken dat je deur weer opengaat als hij aan zijn herstel werkt.

Je kunt je verslaafde zoon zeker geen hulp bieden als je zelf omvalt. In de praktijk zien ouders hun eigen uitputting vaak pas als ze er allang doorheen zijn. Slapen, bewegen, eten, contact met vrienden, iets doen waar je rustig van wordt; het zijn geen extraatjes, maar de basis waarop alles rust.

En ook al voelt het dubbel, je mag ook genieten van fijne momenten. Dat je lacht, op vakantie gaat en andere leuke dingen doet. Zijn verslaving is er en blijft er voorlopig. Je eigen leven stilzetten verandert daar niets aan.

Wat je misschien niet weet is dat Connection SGGZ er ook is voor jou als naaste. Je mag ons bellen op 040-303 5023 of het formulier onderaan de pagina invullen. Daarnaast organiseren we hulp voor de familie van onze verslaafde cliënten in de vorm van een familiebijeenkomst en hebben we een folder met transparante informatie over hoe je kunt omgaan met iemands verslaving.

Een brief aan je verslaafde zoon schrijven kan meer zijn dan een persoonlijke uitlaatklep. Binnen de behandeling bij Connection SGGZ werken we met schadebrieven: brieven waarin naasten, zoals ouders, broers, zussen of partners, opschrijven wat de verslaving voor hen heeft betekend. Niet vanuit verwijt, maar vanuit wat je hebt gezien, gevoeld en gemist. Voor jou als ouder kan een brief aan je verslaafde zoon schrijven een manier zijn om woorden te geven aan wat je nooit hebt uitgesproken. Voor je zoon kan het horen of lezen van zo'n brief een kantelpunt zijn in zijn herstel. Zo’n brief kan helpen om écht te begrijpen welke impact zijn gebruik op zijn naasten heeft gehad.

Neem contact op met ons team, waaronder een aantal ervaringsdeskundigen, als je merkt dat de verslaving van je kind jullie hele thuissituatie heeft overgenomen. Als je zoon hulp zoekt, is het belangrijk dat hij zelf die eerste stap zet en ons om hulp vraagt. Jij kan wel voor jezelf bellen, zodat we met je mee kunnen denken en je persoonlijk advies kunnen geven.

Je verslaafde zoon loslaten betekent niet dat je als ouder faalt, maar dat je hem helpt om die vicieuze cirkel van verslaving te doorbreken. Je staat er niet alleen voor.

Op ‘blogs’ lees je meer inspirerende verhalen.