Mijn naam is Kim en ik ben verslaafd
Had je mij een paar jaar geleden gevraagd of ik een verslavingsprobleem had, dan had ik waarschijnlijk nee gezegd. Ik had een baan als accountmanager in de chemie waarvoor ik heel Europa doorreisde. Daarnaast had ik een appartement in Rotterdam, een druk sociaal leven en stond ik bekend als iemand die alles voor elkaar had. Als ik niet aan het werk was, was ik wel met vrienden op pad. Eigenlijk was ik bijna nooit thuis. Aan de buitenkant zag mijn leven er goed uit. Zelf wilde ik dat beeld vooral zo houden.
In mijn vriendengroep keek niemand ervan op als er op een feestje of festival coke rondging. Voor mij voelde het toen ook nog niet als iets ergs. Ik gebruikte lang niet altijd en er konden maanden voorbijgaan waarin ik er niet eens aan dacht.
Wel ontdekte ik dat cocaïne heel erg aansloot bij mijn snelle, drukke leefstijl. Een lijntje gaf me een bak energie en ik voelde me zelfverzekerd en scherp. Op feestjes was ik altijd de gangmaker.
“Met cocaïne op voelde ik me de versie van mezelf die ik dacht te moeten zijn.”
Naarmate ik ouder werd, ging ik minder op stap. Mijn verantwoordelijkheden werden groter en op mijn werk werd steeds meer van mij verwacht. Ik wilde overal goed in zijn, liever nog de beste. Nee zeggen vond ik moeilijk en om hulp vragen eigenlijk nog moeilijker. Als ik ergens mee zat en iemand vroeg ernaar, was mijn standaardantwoord dat het prima ging.
Wat ongemerkt veranderde, was mijn cocaïnegebruik. Wat eerst bij een speciale avond hoorde, gebeurde steeds vaker en ook op andere momenten. Na een drukke week gebruikte ik bijvoorbeeld op vrijdagavond om de werkstress kwijt te raken. Als ik moe was maar toch ergens naartoe wilde, gebruikte ik om mezelf van de bank te trekken. Op een gegeven moment was er altijd wel een reden om te gebruiken.
“Ik zat steeds vaker thuis aan de coke. Alleen.”
Thuis alleen gebruiken was voor mij achteraf een belangrijk omslagpunt. Ik hoefde niet meer te wachten tot iemand anders iets meenam. Ik regelde het zelf. Een appje was genoeg. Ik beloofde mezelf regelmatig dat ik maar één gram zou bestellen en daarna naar bed zou gaan. Een paar uur later was ik nog steeds wakker en bestelde ik opnieuw.
De volgende ochtend kwamen de schaamte en spijt. Ik verwijderde berichten, ruimde alles op en nam mezelf voor dat het de laatste keer was.
“Overdag probeerde ik mijn leven onder controle te houden. ’s Avonds verloor ik die controle steeds vaker.”
Op mijn werk bleef ik lange tijd functioneren. Juist daardoor kon ik mijn probleem voor mezelf verborgen houden. Maar niemand zag hoeveel moeite het mij kostte. Na nachten waarin ik nauwelijks had geslapen, stond ik de volgende ochtend gewoon weer onder de douche en ging ik naar mijn werk.
Dat was natuurlijk niet zonder gevolgen. Ik sliep slecht, voelde me opgejaagd en was enorm prikkelbaar. Afspraken met vrienden zei ik steeds vaker af. Soms omdat ik in mijn eentje wilde gebruiken zonder dat iemand zeurde dat ik het rustig aan moest doen, soms omdat ik de dagen erna een enorme kater had, vaak omdat al mijn geld inmiddels naar mijn cocaïneverslaving ging.
Mijn omgeving merkte dat ik veranderde. Mijn familie vond dat ik afstandelijker werd en vrienden vroegen waarom ik zo vaak moe was. Ik reageerde daar geïrriteerd op. Ik had toch een baan, betaalde mijn hypotheek en zorgde voor mezelf? In mijn hoofd waren dat allemaal bewijzen dat het wel meeviel. Totdat ik zelf niet meer om de werkelijkheid heen kon.
Ik weet nog dat ik op een zondagavond wakker werd nadat ik heel de nacht was doorgegaan. De gordijnen waren nog dicht en mijn telefoon stond vol gemiste oproepen. Ik zou die middag bij mijn ouders zijn, voor een afspraak die veel voor hen betekende. Maar door een flinke kater ben ik er gewoon doorheen geslapen. Ik keek om me heen en voelde me zo ontzettend slecht en schuldig.
“Er was geen feest geweest. Geen bijzondere aanleiding. Niemand anders was erbij. Alleen ik en die cocaïne.”
Ik realiseerde me dat ik gebruikte omdat ik niet wist hoe ik zonder moest. Daarna probeerde ik zelf te stoppen. Ik verbrak het contact met mijn dealer, besloot een tijdje niet uit te gaan en beloofde iedereen beterschap. Een paar weken ging dat goed. Ik stortte me volledig op werk en op sporten. Ik dacht dat ik daarmee het probleem had opgelost. Achteraf zie ik dat ik precies hetzelfde bleef doen: vluchten voor wat ik voelde.
Na een stressvolle periode op mijn werk ging het opnieuw mis. Eén keer gebruiken werd een heel weekend wakker blijven. De periodes tussen mijn gebruik werden steeds korter. Het liegen begon opnieuw en mijn wereld werd weer kleiner.
Rond die tijd begon ik soms overdag te gebruiken, terwijl ik gewoon aan het werk was. Ik hoopte dan dat het me wat scherper zou maken, want zonder coke voelde ik me futloos en down. Maar ondertussen maakte ik steeds meer fouten. Tot ik het niet meer trok en me ziek meldde.
Op mijn 37e heb ik uiteindelijk toegegeven dat ik het niet alleen kon. Ik ben bij Connection SGGZ terechtgekomen. Ze bespraken mijn situatie en hoe ze een behandelingstraject zo goed mogelijk daarop konden afstemmen. Samen kwamen we uit bij een opname in hun afkickkliniek in Zuid-Afrika.
“Ik moest letterlijk afstand nemen van de omgeving waarin mijn verslaving jarenlang alle ruimte had gekregen.”
De afstand tot thuis en de structuur in de kliniek bleken voor mij belangrijk. Thuis wist ik precies waar ik cocaïne kon krijgen en kende ik alle manieren om mezelf af te leiden zodra iets ongemakkelijk werd. Bij eerdere pogingen om te stoppen bleef ik midden in dezelfde omgeving zitten, met dezelfde gewoontes en patronen. In de kliniek viel dat allemaal weg.
Toen ik in Zuid-Afrika aankwam, merkte ik hoe uitgeput ik eigenlijk was. Lichamelijk, maar vooral mentaal. Jarenlang was ik bezig geweest met presteren, gebruiken, herstellen en ondertussen ervoor zorgen dat niemand zag hoe het echt met mij ging. Tijdens mijn opname leerde ik begrijpen waarom ik steeds opnieuw naar cocaïne greep, terwijl ik heel goed wist wat het met mij deed.
Tijdens de uitgebreide therapiesessies en gesprekken kwam naar boven dat ik nog wel het een en ander te verwerken had uit mijn jeugd. Ergens in mijn leven heb ik daardoor besloten dat ik alleen mezelf kon vertrouwen. En dat ik mezelf vooral niet kwetsbaar mocht opstellen.
“De afstand tot mijn thuissituatie gaf rust, maar zorgde er ook voor dat ik mezelf niet meer zo makkelijk kon ontlopen.”
Cocaïne was voor mij jarenlang de oplossing. Doordat ik altijd maar door kon gaan, had ik helemaal geen tijd om bij vervelende emoties en herinneringen stil te staan. Alleen was die oplossing uiteindelijk een veel groter probleem geworden.
Ik moest leren om eerlijk te zijn. Niet alleen tegenover de behandelaren en de mensen om mij heen, maar vooral tegenover mezelf. Ik hoef niet altijd sterk te zijn en mijn eigenwaarde hangt niet af van hoe succesvol mijn leven eruitziet. Dat vond ik misschien nog wel moeilijker dan stoppen met cocaïne.
Tijdens mijn traject waren er geen werkmails die ik snel moest beantwoorden, geen sociale afspraken waar ik me achter kon verschuilen en geen mogelijkheid om na een moeilijke dag mijn dealer een bericht te sturen. Ik moest stilstaan bij wat ik voelde en leren daar op een andere manier mee om te gaan.
“Ik ging naar Zuid-Afrika omdat ik weg moest uit mijn oude omgeving. Uiteindelijk vond ik daar vooral de ruimte om dichter bij mezelf te komen.”
Terug in Nederland begon voor mij een volgende fase. De omstandigheden waren niet ineens veranderd. Werk kon nog steeds stressvol zijn en die moeilijke gevoelens waren niet verdwenen doordat ik in behandeling was geweest. Het verschil is dat ik nu eerder herken wanneer ik terug dreig te vallen in mijn oude gedrag. Een ambulant traject en deelname aan praatgroepen als Cocaine Anonymous, als onderdeel van de nazorg van mijn behandeling, heeft me hier ontzettend bij geholpen.
Ik probeer mijn grenzen aan te geven, zoek verbinding met anderen en praat erover wanneer het niet goed met mij gaat. Dat klinkt misschien makkelijk, maar voor iemand die jarenlang alles zelf wilde oplossen, is dat een enorme verandering.
“Herstel heeft mij niet het perfecte leven gegeven. Het heeft mij geleerd dat ik mijn eigen leven niet meer hoef te ontvluchten.”
Lange tijd dacht ik dat ik pas echt een probleem had als ik mijn baan, huis of vrienden kwijt zou raken. Nu weet ik dat ik al veel eerder iets belangrijks was kwijtgeraakt: mezelf.
Vandaag ben ik precies 12 maanden clean en bouw ik mijn leven stukje bij beetje weer op. Niet door harder te werken of mezelf tegenover anderen te bewijzen, maar door eerlijk te blijven, hulp te accepteren en mijn herstel iedere dag serieus te nemen.
Kim heeft haar verhaal met ons gedeeld op 12 mei 2026. Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.
