Mijn naam is Dean en ik ben verslaafd
Ik ben opgegroeid in een gezin waar alles er aan de buitenkant goed uitzag. Er was structuur, er werd voor me gezorgd en er waren weinig zorgen. Maar gevoelens uitspreken deden we niet. Problemen losten we op door gewoon door te gaan en niet meer om te kijken. Al op jonge leeftijd leerde ik hierdoor dat het beter was om dingen voor mezelf te houden.
“Als kind voelde ik me vaak onzeker en niet goed genoeg.”
Ik had moeite om aansluiting te vinden en was bang om afgewezen te worden. Die spanning en onzekerheid droeg ik met me mee, maar ik liet die nooit zien. Naar buiten toe was ik rustig, sociaal en betrouwbaar. Van binnen was er vooral onrust.
“Rond mijn puberteit kwam ik in aanraking met porno.”
Wat begon als nieuwsgierigheid, voelde al snel als een uitweg. Het gaf me controle, afleiding en een manier om even niets te hoeven voelen. Het was iets wat van mij alleen was, zonder oordeel van anderen. Daar lag, zonder dat ik het doorhad, de basis voor mijn seksverslaving.
“Later, in mijn volwassen leven, kreeg mijn gedrag steeds meer impact.”
Ik had een relatie, een gezin, een baan. Alles “klopte”. Maar ondertussen leefde ik een dubbel leven. Wat begon met porno, verschoof langzaam naar stiekem seks buiten mijn relatie. Vaak kwam daar ook drank en drugs bij kijken. Seks was voor mij geen vorm van verbinding meer, maar een manier om spanning kwijt te raken en mezelf te verdoven. Het werd een patroon: zoeken, spanning opbouwen, handelen en daarna schaamte en schuld richting mijn gezin. En dan toch weer opnieuw.
Dat ik gewoon sterker moest zijn. Dat ik ermee kon stoppen als ik dat echt wilde. Maar iedere keer dat ik het probeerde, viel ik terug. De drang werd sterker, de grenzen vervaagden en de behoefte nam toe. Mijn wereld werd kleiner en ik raakte steeds verder verwijderd van mezelf en van echte verbinding met mijn partner.
“Mijn rock bottom kwam toen alles begon te verschuiven in mijn relatie.”
Mijn partner merkte dat er iets niet klopte. De druk, de spanning en het gebrek aan echte intimiteit zorgden voor afstand en verdriet. Wat voor mij als “normaal” was gaan voelen, bleek voor haar verwarrend en pijnlijk. Ook op mijn werk begon het door te sijpelen. Ik was er fysiek, maar mentaal was ik compleet ergens anders. Ik sliep slecht, was constant onrustig en voelde dat ik mezelf steeds verder kwijt raakte in steeds extremere situaties.
“Op dat moment kon ik het niet meer voor mezelf rechtpraten.”
Voor het eerst durfde ik te erkennen dat ik de controle kwijt was. Niet alleen over mijn gedrag, maar ook over mijn leven. Wat ik altijd had weggestopt – mijn onzekerheid, mijn angst voor afwijzing, mijn behoefte aan bevestiging – kwam in één keer naar boven.
“Ik heb hulp gezocht bij Connection SGGZ.”
Dat was geen makkelijke stap. Ik schaamde me kapot, doordat het voelde alsof ik het ergste van mezelf moest laten zien. Maar juist daar, zonder oordeel, kon ik beginnen met eerlijk zijn.
“Tijdens de behandeling leerde ik dat mijn gedrag niet op zichzelf stond.”
Mijn seks- en pornoverslaving waren manieren geworden om met onderliggende pijn om te gaan. Met alcohol en drugs werd dat nog makkelijker. Ik stopte niet alleen met het gedrag en alle middelen, maar leerde ook te kijken naar wat eronder zat. Dat was confronterend, maar ook verhelderend.
“Ik ben gaan werken aan mijn patronen, mijn gedachten en mijn zelfbeeld.”
Ik leerde mijn triggers herkennen en anders omgaan met spanning en emoties. In plaats van weg te vluchten, bleef ik erbij. Stap voor stap. Ook heb ik geleerd om open te zijn, naar mezelf en naar anderen. Dat was misschien wel het moeilijkste.
“De 12 stappen en de gesprekken met anderen hebben me geholpen om het niet meer alleen te hoeven doen.”
Ik herkende mezelf in verhalen van anderen en voelde voor het eerst dat ik niet de enige was. Dat gaf rust en hoop. Ik leerde dat herstel geen rechte lijn is, maar een proces waarin vallen en opstaan hoort.
“Vandaag de dag leef ik nog steeds in herstel.”
Ik ben er niet “vanaf” en dat hoeft ook niet. Wat ik wel heb, is inzicht, eerlijkheid en de bereidheid om te blijven werken aan mezelf. Mijn relatie is anders dan voorheen, eerlijker en echter. Ik ben meer aanwezig, als partner en als vader.
“Ik heb geleerd dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist de basis van verandering.”
Waar ik vroeger vluchtte in gedrag, durf ik nu stil te staan. En dat maakt dat ik mijn leven anders ervaar. Ik heb mijn leven niet teruggekregen zoals het was. Maar ik heb iets teruggekregen wat ik daarvoor nooit echt had: mezelf.
Dean heeft zijn verhaal met ons gedeeld op 17 maart 2026.
Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.
