Mijn naam is Samuel en ik ben verslaafd
Ik ben 35 jaar en heb lange tijd gedacht dat ik mijn leven goed op orde had. Ik had een baan, een relatie en een eigen huis. Ik was iemand die zijn verantwoordelijkheid nam en graag controle hield over alles. Tenminste, dat dacht ik.
“Mijn eerste ervaring met gamen begon onschuldig.”
Na werk even ontspannen met een game, in het weekend wat langer spelen met vrienden. Het voelde als een manier om mijn hoofd leeg te maken. Even nergens aan denken, gewoon opgaan in het spel.
“Langzaam veranderde die gewoonte in iets anders.”
Ik begon steeds vaker te gamen, ook alleen. Avonden werden nachten. “Nog één potje” werd standaard meerdere uren. Online games maakten het lastig om te stoppen: er was altijd een volgende missie, een volgende beloning, een volgende reden om door te gaan. Het gaf me een gevoel van controle.
“Die controle bleek een illusie.”
Ik vertelde mezelf dat ik alles in de hand had, dat het mijn manier van ontspannen was. Maar in werkelijkheid draaide mijn dag steeds meer om gamen. Als ik niet speelde, dacht ik eraan. Mijn hoofd zat constant in het spel.
Ik was minder aanwezig voor mijn partner, afspraken schoof ik voor me uit en mijn werk begon eronder te lijden. Ik was moe, snel geïrriteerd en had moeite om me te concentreren. Toch hield ik naar buiten toe vol dat er niets aan de hand was.
“De grens tussen ontspanning en ontsnapping vervaagde.”
Gamen was niet langer iets leuks, maar iets wat ik nodig had om spanning te vermijden. Het werd een manier om niet te hoeven voelen wat er echt speelde.
“Mijn dieptepunt was toen alles samenkwam.”
Mijn partner sprak me erop aan dat ik er nooit echt was. Dat moment raakte me. De confrontatie, de teleurstelling in zijn ogen en het besef dat ik steeds verder weg was geraakt van de mensen en dingen die belangrijk voor me waren.
“Toch duurde het nog even voordat ik echt hulp zocht.”
Een deel van mij bleef denken dat ik het zelf kon oplossen. Dat ik gewoon wat minder moest gamen en dat het dan wel goed zou komen. Maar dat lukte niet.
“Uiteindelijk heb ik contact opgenomen met Connection SGGZ.”
Dat was misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan: toegeven dat het zo niet langer ging. In de behandeling voor gameverslaving werd duidelijk dat het niet alleen om gamen ging. Het ging ook over hoe ik met stress omging en waarom ik steeds weer de vlucht zocht in een andere wereld.
“Ik ben gestart met een behandeltraject waarin ik stap voor stap afstand nam van het gamen.”
Dat betekende ook dat ik mijn dagen anders moest indelen en opnieuw moest leren hoe ik met vrije tijd omging. Dat voelde in het begin leeg en onwennig.
Ik begrijp nu beter wanneer ik de neiging heb om te ontsnappen en wat ik dan kan doen. In plaats van weg te duiken in games, probeer ik bespreekbaar te maken wat mij stress geeft en andere keuzes te maken.
Herstel is voor mij iets wat dagelijks aandacht vraagt. Het gaat niet alleen om minder gamen, maar om anders omgaan met spanning, rust en mezelf.
“Mijn dagen zien er nu anders uit en daar voel ik me goed bij.”
Mijn leven is rustiger geworden. Ik ben weer meer aanwezig in mijn eigen leven en in dat van de mensen om mij heen. Dat betekent niet dat alles perfect is, maar wel dat ik er weer ben.
“Ik heb geleerd dat ontsnappen niet hetzelfde is als ontspannen.”
En dat echte rust pas komt wanneer je niet meer hoeft weg te vluchten.
Samuel heeft zijn verhaal met ons gedeeld op 2 februari 2026. Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.
