Mijn naam is Job en ik ben verslaafd
Ik ben 52 jaar en opgegroeid in een normaal gezin. Ik had vrienden, sportte veel en studeerde zonder al te veel problemen. Van buitenaf was er weinig aan de hand. Maar van binnen voelde ik me vaak onrustig. Alsof ik nergens echt mijn plek kon vinden en altijd ‘aan’ stond.
“In mijn studententijd kwam ik voor het eerst in aanraking met ketamine.”
In het begin was het iets voor erbij, tijdens feestjes of festivals. Het gaf me rust in mijn hoofd. Even geen gedachten, geen druk, gewoon zweven. Dat gevoel greep me meteen. Waar anderen het af en toe gebruikten, merkte ik dat ik ernaar begon uit te kijken.
“Na mijn studie begon ik met werken en veranderde mijn leven.”
Meer verantwoordelijkheid, minder vrijheid. Ik bleef doorgaan zoals ik gewend was: hard werken en in het weekend losgaan. Ketamine werd steeds belangrijker. Het was voor mij dé manier om te ontspannen en alles even uit te zetten. Wat ik niet doorhad, was dat mijn gebruik langzaam verschoof.
“Van alleen in het weekend naar ook doordeweeks.”
Eerst na een lange werkdag, later ook gewoon omdat ik me leeg of gespannen voelde. Ik vertelde mezelf dat het onder controle was, dat ik gewoon even moest opladen. Maar ongemerkt begon mijn leven kleiner te worden. Ik zei vaker afspraken af, trok me terug en verloor interesse in dingen die ik eerst leuk vond. Op mijn werk merkte ik dat mijn concentratie achteruit ging en dat ik minder scherp was. Maar het grootste probleem was misschien wel dat ik me steeds vlakker voelde. Alsof er weinig overbleef van wie ik was.
Ik moest steeds vaker kleine beetjes plassen en had regelmatig flinke buikpijn, maar zelfs dat was niet genoeg om te stoppen. Ik praatte alles goed en ging gewoon door. Bovendien leek de pijn wat af te nemen als ik gebruikte. Ketamine was voor mij niet meer iets leuks, maar iets wat ik nodig had om de dag door te komen.
“Het moment dat het echt niet meer ging, kwam vrij plotseling.”
Ik zat alleen thuis en realiseerde me dat ik al dagen nauwelijks iets anders had gedaan dan gebruiken en slapen. Geen contact, geen ritme, geen controle. Dat was voor het eerst dat ik eerlijk naar mezelf keek en zag hoe ver het was gegaan.
“Hulp vragen vond ik lastig.”
Ik schaamde me en dacht dat ik het zelf wel kon oplossen. Dat had ik tenslotte altijd gedaan. Maar iedere poging om te stoppen met ketamine mislukte. Uiteindelijk heb ik toch contact opgenomen met Connection SGGZ.
In het begin was het confronterend om nuchter te zijn. Alles wat ik had weggeduwd, kwam naar boven: onrust, leegte, onzekerheid. Maar tegelijk voelde ik ook iets anders: ruimte. Voor het eerst in lange tijd hoefde ik niet meer te vluchten.
“Tijdens de behandeling kreeg ik inzicht in mijn gebruik.”
Ketamine was voor mij een manier geworden om emoties niet te hoeven voelen en om afstand te nemen van mezelf. Ik heb geleerd om die gevoelens stap voor stap toe te laten, hoe ongemakkelijk dat ook was.
“Na de kliniek ben ik verder gegaan in een vervolgtraject.”
Daar leerde ik hoe ik mijn leven opnieuw kon inrichten zonder drugs. Structuur, contact met anderen en eerlijk blijven naar mezelf zijn daarin belangrijk geweest. Het herstel zat niet alleen in stoppen, maar vooral in anders leren omgaan met wat er in mij speelt.
“Vandaag de dag gebruik ik niet meer.”
Het leven voelt soms nog steeds intens, maar ook echt. Ik heb weer energie, maak plannen en ben opnieuw verbinding aan het opbouwen met de mensen om mij heen.
Ik ben mezelf niet kwijtgeraakt. Ik was mezelf alleen even verloren. En stap voor stap heb ik die persoon weer teruggevonden.
Job heeft zijn verhaal met ons gedeeld op 16 december 2025. Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.
