Mijn naam is Floor en ik ben verslaafd

Ik ben 29 jaar en op dit moment ziet mijn leven er fijn uit. Maar dat is dus weleens anders geweest. Mijn vader was er nooit echt. Thuis waren er altijd spanningen. Daar praatten we niet over, maar ik was een heel gevoelig kind, waardoor ik het wel voelde. Daar ben ik zelf depressief van geworden. Ik voelde veel zwaarte en pijn in mezelf en heel veel verdriet.

Lang heb ik dat opgelost met eten. Dan pakte ik eten en dan at ik stiekem in mijn eentje, helemaal geïsoleerd. Op mijn 14e kwam daar een joint bij. Ik was meteen verkocht, want ik dacht: “Dan hoef ik even niet te dealen met dat verdriet en die zwaarte in mij.” En daar is het niet bij gebleven.

Ik merkte eigenlijk al snel dat ik gevoelig was voor alles wat verdoofde. Op mijn 16e kreeg ik een relatie en toen kwam ik in aanraking met speed. Ik was in die tijd vaak erg moe. Speed geeft je energie, dus dat was voor mij op dat moment de oplossing.

Vanaf mijn 16e heb ik lang mijn ding kunnen doen. Waar mijn vriendengroep in het weekend stopte, ging ik doordeweeks door. Het was mijn manier om te vluchten. Ik snapte mezelf niet en ik heb nooit geleerd om met mijn gevoelens om te gaan. Ik had mezelf aangeleerd om alles weg te stoppen en het alleen te doen. Op een gegeven moment trek je dat niet meer en dan zijn daar de drugs die op dat moment mijn oplossing waren om dat te onderdrukken.”

Ik wist al heel lang dat het zo niet langer kon. Alleen schaamde ik me enorm. Op een gegeven moment kwam er een kantelpunt. Ik kreeg een zware longontsteking door mijn gebruik. Toen moest ik in mijn omgeving erkennen hoe erg het was. Ze wisten dat ik het in het weekend weleens deed, maar ze hadden geen idee dat ik doordeweeks doorging.

In dat jaar ging het snel achteruit en heb ik mijn relatie beëindigd. Dat was het laatste beetje bodem dat ik nog had. Daarna ben ik 3 maanden volle bak gaan gebruiken. Mijn wereld werd heel klein en ik heb veel dingen gedaan waar ik spijt van heb. Ik heb de mensen om mij heen daar ook mee geschaad. Ik voelde me op een gegeven moment meer dood dan levend. En ik was er ook oké mee als ik de volgende dag niet meer wakker zou worden. Ik weet nog dat ik niet meer wist of ik 4 of 5 nachten wakker was.

Mijn omgeving heeft geregeld dat ik bij de afkickkliniek van Connection SGGZ terecht kon. Ik heb daar zelf niets voor gedaan, want ik was daar niet toe in staat. Ze maakten zich veel zorgen. Ik kon niet meer stilzitten, ik trilde de hele tijd en ik was heel onrustig. Dat was heel naar.

Ik vind het wel erg dat mijn moeder en mijn broers mij zo hebben moeten zien. Je gunt het niemand om zo in de pijn van een verslaving te leven. Als je in het donker zit, weet je zelf geen uitweg. Dan heb je anderen nodig die daarbij kunnen helpen en zo’n kliniek is de eerste stap. Het was of het oude en dood gaan. Of volledig anders en herstel aangrijpen.

Toen ik aankwam bij de kliniek van Connection SGGZ in Meerlo was ik een hoopje ellende en had ik geen hoop meer. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om weg te gaan. Ik trok het niet meer en alles wat ik voelde, deed te veel pijn.

Iemand stelde toen voor dat ik naar een meeting zou gaan. Die was heel confronterend, maar heeft me geholpen. Daar merkte ik dat ik op de juiste plek zat. Ik had geen hoop en ik dacht ook dat ik het niet kon. Alleen, soms moeten we proberen om vertrouwen te hebben in de mensen om ons heen. En hopelijk krijgen we dat vertrouwen dan ook in onszelf.

Nu ben ik 3,5 jaar clean, terwijl ik eerst geen paar dagen nuchter kon zijn. Hoe is het mogelijk? Ik ben er weer.

Ik ben inmiddels een volwassen vrouw die voor zichzelf kan zorgen en die gewoon moeder kan zijn. Het is 3,5 jaar geleden dat ik hier clean naar buiten liep. Ik kijk terug op deze plek als het begin van mijn nieuwe leven, als het begin van een leven. Ik heb nooit echt in verbinding gestaan met mezelf.

Sinds ik in herstel ben, heb ik dat mogen leren. Er staat ook niets meer tussen mij en de mensen om me heen, dus ik kan in het moment zijn en hun mijn liefde geven. En die liefde ook voelen en ontvangen.

Ik ben het meest trots op dat ik van mijn kwetsbaarheid een kracht heb kunnen maken. En dat ik nu weet wie ik ben. Dat ik mezelf die kans heb gegund om het volledig aan te gaan en dat ik er doorheen ben gegaan, ook al deed het pijn en was het soms moeilijk. Dat volhouden heb ik zelf moeten doen. Dat kan niemand anders voor je doen.

Floor heeft haar verhaal op 25 augustus 2026 met ons gedeeld. Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.