Mijn naam is Marion en ik ben verslaafd
Ik ben 52 jaar en moeder van twee volwassen kinderen. Van buitenaf leek mijn leven altijd stabiel: een fijn gezin, een baan in de zorg en een druk sociaal leven. Ik was iemand op wie je kon bouwen, iemand die alles regelde en die altijd doorging. Maar van binnen voelde het vaak anders. Ik stond altijd ‘aan’, had moeite met ontspannen en voelde een constante onrust.
“Jaren geleden kreeg ik voor het eerst kalmeringstabletten voorgeschreven.”
In die periode zat ik niet goed in mijn vel. Er speelde veel op werk en bij ons thuis en ik sliep nauwelijks. De huisarts schreef iets voor “om even tot rust te komen”. Dat werkte. Voor het eerst in lange tijd kon ik mijn hoofd uitzetten en gewoon slapen. Het voelde als een oplossing waar ik al die tijd naar had gezocht.
“Wat begon als tijdelijk gebruik, werd langzaam onderdeel van mijn dagelijks leven.”
Ik merkte dat ik het middel niet alleen meer ’s avonds nam, maar ook overdag, wanneer ik spanning voelde. Ik vertelde mezelf dat het tijdelijk was. Maar ‘alleen tot de vakantie’ werd ‘tot het rustiger zou worden op het werk’ en ‘tot de kinderen geslaagd waren’. Er was altijd wel een reden om nog niet te stoppen. En toen ik echt een poging waagde, leek alles snel te veel. Ook gewone dingen die ik voorheen zonder nadenken deed. Dus begon ik toch weer met die tabletten innemen. Ik had niet door dat ik afhankelijk was geworden.
“In de loop der jaren verergde mijn gebruik. ”
Ik had steeds meer nodig om hetzelfde effect te voelen. En als ik onverwacht door mijn voorraad heen was, kon ik echt in paniek raken. Mijn wereld werd ook steeds kleiner. Ik werd vergeetachtig, prikkelbaar en trok me steeds vaker terug. Mijn kinderen begonnen zich zorgen te maken, maar ik wuifde dat weg. “Het zijn gewoon medicijnen van de huisarts”, zei ik dan. Ik zag mezelf niet als iemand met een verslaving.
“Tot het moment kwam dat mijn lichaam begon te protesteren.”
Ik sliep nog slechter, ondanks de medicatie. Ik voelde me continu moe en kon me nergens meer op concentreren. Op mijn werk maakte ik fouten en thuis liep de spanning op. Toen mijn dochter me op een avond confronteerde en zei dat ze me kwijt was, kwam dat voor het eerst echt binnen.
“Hulp zoeken vond ik misschien nog wel het moeilijkste van alles.”
Ik schaamde me zo... Hoe kon het dat ik, iemand die zelf in de zorg werkt, dit niet had zien aankomen? Toch heb ik uiteindelijk contact opgenomen met Connection SGGZ. Dat telefoontje voelde als falen, maar bleek achteraf het begin van mijn herstel.
“Ik ben gestart met een behandeling waarin we mijn medicijngebruik stap voor stap hebben afgebouwd.”
Dat was ontzettend intens. Mijn lichaam moest wennen aan het leven zonder die hulpmiddelen en alle gevoelens die ik jarenlang had weggedrukt, kwamen terug. Angst, onrust, verdriet – het was er allemaal. Maar dit keer hoefde ik er niet alleen doorheen.
Ik heb geleerd dat mijn gebruik niet op zichzelf stond, maar voortkwam uit hoe ik altijd met spanning en verantwoordelijkheid ben omgegaan. Ik moest opnieuw leren luisteren naar mijn grenzen en voor mezelf zorgen, zonder iets te nemen om mijn gevoel te dempen.
“Na mijn behandeling ben ik verder gegaan met een ambulant traject.”
Daar leerde ik hoe ik alles kon toepassen in mijn dagelijks leven. Dat is geen rechte lijn geweest. Er waren genoeg momenten waarin ik het moeilijk had, omdat oude patronen weer om de hoek kwamen kijken. Maar het verschil is dat ik nu weet wat ik kan doen.
“Vandaag de dag leef ik zonder medicatie.”
Ik slaap niet altijd perfect en het leven is soms nog steeds druk en chaotisch. Maar ik ben weer aanwezig. Voor mezelf, voor mijn kinderen en voor de mensen om mij heen. Ik hoef niets meer te verdoven om de dag door te komen.
Ik heb mijn leven niet teruggekregen zoals het was – ik heb iets nieuws opgebouwd. En dat voelt, voor het eerst in lange tijd, echt.
Marion heeft haar verhaal op 31 maart 2026 met ons gedeeld.
Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.
