Herstelverhaal Dax

Herstelverhaal Dax

Mijn naam is Dax en ik ben verslaafd.

Ik ben geboren op 10 mei 2000 te Vught in Noord-Brabant. Mijn jeugd was erg fijn en alle mogelijkheden waren er om mezelf te ontwikkelen. Echter, ik heb in deze fase van mijn leven wel een aantal patronen ontwikkeld die mij vandaag de dag nog steeds bezighouden. Ik link van kinds af aan al het presteren aan: ‘er mogen zijn als individu’. Dit omvat presteren op het gebied van school, sport maar ook in omgang met andere mensen. Ik kon geen bevestiging uit mijzelf halen en haalde de erkenning uit dingen die buiten mijzelf lagen. Dit zorgde ervoor dat ik de lat steeds hoger ging leggen.

Na het gymnasium ben ik naar de Erasmus Universiteit in Rotterdam gegaan. 

Ik wilde ook twee opleidingen volgen, omdat ik het interessant vond om anderen dit te vertellen, niet omdat ik er zelf helemaal achter stond. Ik heb mij toen ook aangesloten bij een studentenvereniging. Aan de buitenkant was ik druk bezig te laten blijken dat alles oké was, mijn leven op orde had en op ieder gebied van mijn leven mijzelf aan het uitdagen was, zodat ik van andere mensen de bevestiging kreeg die ik mijzelf niet kon geven.

Uiteindelijk heeft dit ervoor gezorgd dat ik de balletjes niet meer hoog kon houden.

Middelen, zoals drank en drugs, waren in deze periode mijn uitweg om niet te hoeven voelen wat ik echt voelde, zoals onzekerheid, onrust, angst en het niet oké zijn met mijzelf. Toen ik uiteindelijk de bodem bereikte en mensen in mijn omgeving ingrepen, heb ik een klinische opname gehad in het buitenland.

Kort na deze opname viel ik terug, waarna ik de echte bodem raakte, die nog een trapje lager was.

Door de omstandigheden die zich voordeden als gevolg van mijn middelengebruik ben ik toen op de gesloten afdeling van het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch geëindigd. Dit was mijn absolute dieptepunt en tevens het laatste moment waarop ik nog onder invloed was. Vanuit deze instelling kon ik gelukkig naar de kliniek van Connection SGGZ Kortenbos in Meerlo. Dit was een spannende ervaring, maar omringd te zijn door mensen die mij begrepen, behandelaren met ervaring en het vooral niet meer alleen te hoeven doen, gaf mij een gevoel van veiligheid. Na negen en een halve week in Kortenbos ben ik naar het safehouse in Den Haag gegaan. Dit is op de dag van vandaag een enorm belangrijke beslissing geweest waar ik met enorme dankbaarheid op terugkijk.

Door een jaar in een safehouse door te brengen, kreeg ik de kans om mij op mijn herstel te focussen.

Ik kreeg de kans om vanuit een veilige omgeving om te gaan met de triggers en uitdagingen die het echte leven met zich meebrengt. Ik ben alles aangegaan wat in het programma van CA gesuggereerd werd.

Momenteel woon ik op mijzelf, ben ik aan het werk en rugby in mijn vrije tijd en mag ook anderen helpen met hun stappenwerk. Ik voel me bevrijd uit de gevangenis van middelen.

Mijn middelengebruik was een oplossing om mijn onderliggende gevoel te verdoven. 

Door de middelen weg te halen, kwamen mijn angsten, onzekerheden en gedrag naar boven. Dit zijn de dingen waar ik vandaag de dag nog iedere dag mee bezig mag zijn en aan mag werken. Maar ik ben vreselijk dankbaar dat ik de mensen om mij heen weer onder ogen kan komen, dat ik weer dingen doe die ik leuk vind, maar vooral dat ik mijzelf weer in de spiegel durf aan te kijken en te zeggen dat ik er mag zijn.

Wil je weten wat andere cliënten van hun behandeling vonden? Lees dan ook de andere ervaringsverhalen.